تمام این حق و ناحق کردن ها به کنار

تمام این کشته شده ها به کنار

راست و دروغش ، همه چی به کنار

اما اون بیست و چهار میلیون آدم شاد و خوشحال کجان؟ چرا من هر کی رو میبینم ناراحته؟ چرا انگار یه غبار پاشیدن رو صورت همه؟

چرا اینا شیرینی پخش نمیکنن؟ چرا به ما زبون در نمیارن؟ دست نمی زنن؟ تو خیابون ها بالا پایین نمی پرن؟

یکی صداشون کنه.

شاید با دیدن خوشحالیشون غم ما کم بشه. حداقل میتونیم به خاطر خوشحالی اونا ، دیگه این قدر ناراحت نباشیم.